Zhangjiajie National Park

Magische bergen. Stukken rotsen die meters en meters omhoog gaan. Het lijken wel pilaren die uit de grond gestegen zijn met hier en daar een flink stuk rots eruit. Van onder smal en van boven breed. Niet voor te stellen dat het bestaat. Zhangjiajie National Park is de inspiratiebron van Avatar geweest en dat zie je terug. Je bevindt je echt in een Avatar-wereld. Even wil je net als in de film op de rug van zo’n geweldige draak rondvliegen van berg naar berg. Of nou ja even?! Ik wil het nu nog steeds!

Ons hostel bood ons de optie om de backpacks in het park bij een ander hostel af te leveren. Helaas was het hostel die ons aangeraden werd volgens internet vol, waardoor we geen reservering hadden en onze backpacks dus niet vooruit konden sturen. Dit wordt namelijk alleen met een reservering gedaan. Dus dan maar stoer met onze backpack door het park. Een hostel vinden moet simpel zijn, er zijn er tenslotte genoeg is ons verteld.

Eenmaal in het park genieten we van alles. Het is groen, er zijn apen, en wauw! Wat zijn die bergen mooi! We komen er al snel achter dat we wel een aantal kilometers moeten lopen voor dat we bij het gebied zijn waar de hostels zich bevinden. Er zijn aangelegde paden maar steeds moet je een paar traptreden omhoog en dan weer omlaag. We lopen een aantal kilometers maar hebben dit nog niet zo door omdat de omgeving zo mooi is. Uiteindelijk komen we bij de Bailong elevator een 335 meter hoge lift met een glazen wand. Het is de hoogste outdoor lift ter wereld en gebouwd in een meters hoge rots.

Vandaag is het vrij rustig en kunnen we zo doorlopen om de lift in te gaan. Een wachtrij voor de lift van twee uur is namelijk vrij normaal. Helaas staan we door het gedruk en geduw van de Chinezen helemaal achterin de lift waardoor we niet goed door de glazen wand naar buiten kunnen kijken. Ook is het enorm mistig waardoor we tijdens de rit in de lift en eenmaal boven de berg toppen niet goed kunnen zien. Domper! Gelukkig hebben we meerdere dagen in het park en we hopen erop dat de mist de volgende dag weg is.

Brug Zhangjiajie

We lopen naar het gebied waar veel hostels zitten. Helaas zien we geen geschikt hostel en vragen we de lokale bevolking, die sturen ons naar een hostel. Eenmaal binnen vraag ik naar een kamer maar al snel wordt mij duidelijk gemaakt dat we hier niet kunnen slapen. Geen idee waarom want ik zag dat er meerdere kamers vrij waren. We zetten onze zoektocht verder maar vinden niets. Dan toch maar naar het aanbevolen hostel wat al vol zit en daar vragen naar een goed alternatief. Eenmaal aangekomen bij het hostel zijn er gewoon nog kamers vrij! Dat is fijn! Na kilometers lopen met backpack is het erg fijn om aan te komen in je kamer en heerlijk te kunnen douchen.

De volgende dag is de lucht opgeklaard. Onze dag kan niet meer stuk want we kunnen de bergen uitstekend zien! We trekken door het park en gaan alle mooie uitzichtpunten langs. De ene plek is nog mooier dan de andere. Wel moet je soms door hordes Chinezen die overal en van elke zandkorrel een foto maken. Maar zo ingeburgerd als we zijn hebben we ons een selfiestick aangeschaft zodat we de stick zo over de hoofden van alle Chinezen houden en alsnog mooie foto’s maken zonder dat we hoeven te wachten tot de Chinezen weg zijn.

Nadat we alle hoogtepunten uit het park bezocht hebben is het de volgende dag tijd om het park te verlaten. In het hostel wordt verteld dat iets verderop een trap naar beneden gaat en we zo het park weer uit kunnen lopen. Zodra we het park uitgaan gaan we meteen door naar de trein en kunnen we ook nu geen gebruik maken van de service om onze backpack vooruit te sturen. Dus dan maar met backpack. De trap af moet toch niet zo zwaar zijn?!

Merel Zhangjiajie

Fout! Wat is dat zwaar, met je volle bepakking een trap aflopen. Op een gegeven moment voel je echt je kuiten, en je boven benen. Ook je knieën krijgen het best te verduren ze moeten bij elke stap toch weer het gewicht opvangen. We lopen en we lopen en er lijkt geen einde aan te komen. Tijdens onze afdaling komen we vrijwel niemand tegen. Geen wonder, niemand is zo stom om die kilometers omhoog of naar beneden te lopen! Elke keer denk ik dat we er eindelijk zijn, dan lopen we op een klein recht stukje maar dan komt er toch weer een trap.

We troosten ons met de gedachte dat we gelukkig niet de trap op hoeven met bepakking, al geeft dit niet veel troost. Mijn benen zijn aan het trillen als we uiteindelijk aan het einde zijn van de enorme afdaling. Wetende dat we er nog lang niet zijn nemen we even een pauze waar we ook maar meteen een ontbijtje scoren (ja die hadden we nog niet gehad). We zetten onze tocht door en lopen trappetje op, trappetje af, trappetje op, trappetje af. Met in ons achterhoofd dat niets van deze wandeling zo zwaar zal zijn als de afdaling hiervoor, gaat het ons best goed af. Uiteindelijk bereiken we de uitgang van het park. Fijn! Lekker uitrusten in de bus.

Uiteindelijk was de afdaling 2,5 kilometer trap af, om vervolgens 2,5 kilometer trappetje op en trappetje af te lopen en de laatste 5 kilometer was gelukkig vrij recht. Nu zal je zeggen: ‘ach, 10 kilometer valt best mee’, maar met backpack en in de warmte is dit toch best zwaar!

Het park is prachtig en we raden het dan ook iedereen aan om te bezoeken. Het entree geld is 246 RMB en is vier dagen geldig. Zelf denk ik dat je aan twee volle dagen in het park echt genoeg hebt dan heb je alle bezienswaardigheden gezien. Het is wel flink wandelen om alles te zien maar gelukkig rijden er op sommige stukken ook gratis bussen.

 

Zhangjiajie

 

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+