Drie dagen paardrijden door Mongolië

Mongolië is een erg groot land met weinig geasfalteerde wegen. Met een Jeep kom je een heel eind, maar er zijn ook veel plaatsen waar je niet kan komen met een auto. Gelukkig hebben ze daar andere oplossingen voor: paarden! Of nou ja paarden?!

Drie daagse trekking
Door de bergen met een paard, het moet prachtig zijn. We besluiten daarom een drie daagse trekking te doen. Samen met twee Franse jongens Simon en Adriaan, onze Engelssprekende gids en the horsemen zoals hij hier zo mooi genoemd wordt. Onze horsemen zorgt ervoor dat onze paarden verzorgd en opgezadeld worden en hij weet precies waar we heen moeten.

Stoere pony’s
Onze paarden staan klaar. We kunnen erop en beginnen aan onze trip! Super! We lopen naar onze paarden en kijken… Pony’s! In Mongolië hebben ze geen paarden maar pony’s. De pony’s zijn hier vrij klein maar erg gespierd en pittig ze weten precies wat ze doen en zijn helemaal gewend aan de verschillende temperaturen en landschappen waar ze door trekken. Zand, losse stenen, tussen rotsen door, steil de bergen in, door water deze pony’s weten wat ze doen.

Zo mak als een lammetje?
Ondanks dat er alleen maar pony’s in Mongolië zijn waren we vooraf al wat bang gemaakt door onze gids. “Europeanen denken altijd dat dit van die makke pony’s zijn, maar dat zijn ze dus niet” aldus Tirtle onze gids (inderdaad we konden haar naam goed onthouden door aan een turtle te denken). Als onervaren ruiters hoor je dat liever niet. De pony’s Ger & Ter (hoe kunnen ze het verzinnen) zijn aan Thomas en mij aangewezen.

Lekker spicy
Na wat aftasten hebben we het gevoel dat onze pony’s best mak zijn. Het uitzicht vanaf de pony is geweldig. Net als met de Jeep zien we hier na elke heuvel ook een ander landschap. Het is wel koud maar de zon schijnt. We lunchen op een open veld waar werkelijk van alle kanten wind komt. Water halen we uit de rivier en koken we, zo hebben we in ieder geval wat warms te drinken. Simon en Adrian hebben spicy noodles bij zich, het soort zoo heet dat het niet te eten is. Maar wat een uitkomst als je bijna doodgaat van de kou. Een paar happen van die noodles en het zweet breekt je uit. We worden er allemaal wat warmer van. Heerlijk!

Stijf
Het opstappen na de lunch gaat wat minder soepel. Als onervaren ruiter begin je toch je billen en benen te voelen na een paar uurtjes rijden. Stijf als een hark stappen we op de pony’s. Na een stuk verder te rijden komen we aan in onze ger waar we de nacht zullen doorbrengen. De familie, vader en moeder, wonen samen met hun kinderen twee zonen van ongeveer 4 jaar en ongeveer jaar of 14. We verbazen ons erover dat ze met z’n vieren in een ger wonen en slapen. Geen privacy voor de ouders maar ook niet voor de kinderen.

Kou & zere billen
De tweede dag is erg zwaar. Zere billen is een understatement maar die vergeten we al snel door de kou. Wat is het koud! Er valt sneeuw, natte sneeuw zodat onze kleren nat worden. Een beetje extra koude wind erbij en nog wat hagel. Top! We vriezen bijna van onze pony’s.

Steile bergen
Ondertussen gaan we steil de bergen in met heel veel losliggende stenen en rotsen op sommige momenten maak ik mij lichte zorgen, bang dat ik met pony en al naar beneden zal storten. Maar de pony’s overwegen hun passen zorgvuldig en weten precies waar ze hun hoeven wel en niet neer kunnen zetten. Het zijn super beestjes.

Aan de andere kant van de berg moeten we ook weer steil naar beneden. De steile tocht naar beneden lopen we naast de pony’s. Het is te gevaarlijk om op de pony’s te blijven zitten. We proberen stap voor stap naar beneden te komen, maar dat is nog best lastig, soms glijdt een van ons bijna uit maar uiteindelijke halen we het einde van de berg.

Snel naar de warmte
We slaan onze lunch over om zo snel mogelijk bij onze volgende ger aan te komen. Ik zit bijna te juichen van blijdschap. Des te korter ik nog in deze ijzige kou hoef te zijn, des te beter! Ook de mannen zijn blij. Ondanks dat ze meer dan trek hebben zijn zij liever ook zo snel mogelijk in de ger.

Warme ger
Eenmaal aangekomen bij onze ger die aan een prachtig meer ligt zijn we allemaal dolgelukkig. Vuur! Lekker opwarmen. Nadat we opgewarmd zijn wil onze horsemen ons de verschillende meren ter pony laten zien. We twijfelen alle vier even maar willen toch alles uit onze trip halen. Hoppa, daar gaan we weer. We besluiten de vaart erin te zetten en draven en galopperen naar de verschillende meren, weer super mooi om te zien. Doordat de sneeuw blijft aanhouden besluiten we maar weer snel terug te gaan naar onze warme ger.

Onze laatste nacht
In de nacht die gaat komen wordt er nog meer sneeuw verwacht en het gaat nog kouder worden. We moeten de afstand die we de afgelopen twee dagen afgelegd hebben in een keer terug. Hier kijken we erg tegenop. Samen met Simon en Adriaan maken we grapjes dat onze laatste nacht is aangebroken. We vragen ons af wie als eerste bezwijkt onder de kou en we geven ieder van ons aan wie onze spullen mag hebben als we er niet meer zijn. Dit gesprek gaat natuurlijk onder het genot van onze laatste vodka.

Sneeuw, sneeuw, sneeuw
Als we ‘s morgens de deur van de ger openen zien we dat er ongeveer 20 cm sneeuw gevallen is. Wauw!! Wat een mooi winter wonder landschap. Blij als kleine kinderen gooien we sneeuwballen naar elkaar. Het sneeuwt gelukkig niet meer en we hopen dat dat de hele dag zo blijft. 35 kilometer terug ter paard terwijl het sneeuwt is geen pretje. De zon komt door wat het landschap nog mooier maakt.

Zon!
De terugrit is geweldig. De zon blijft schijnen en we draven en galopperen door de verschillende landschappen. Dat draven en galopperen is niet altijd een keuze. Alle vier hebben we door hoe we de pony’s goed voorwaarts krijgen maar als er een gaat gaan ze allemaal. Met pijnlijke billen smeken we soms een voor een of we even een stukje kunnen stappen. Uiteindelijk komen we moe maar voldaan bij ons eindpunt aan. Wat was het gaaf!

Als zeer onervaren ruiter drie volle dagen op een pony zitten is best heftig kunnen we vertellen, dan wat ijzige kou erbij en de trip is behoorlijk zwaar. Andere backpackers die we gesproken hebben geven ook aan dat zelfs met mooi weer de tocht nog erg zwaar is maar we willen niemand ontmoedigen want het is het echt waard! Je ziet zoveel moois!!

Onze angst voor de pony’s was trouwens niet voor niets. We hebben we al aardig wat valpartij-verhalen gehoord, zelf inclusief gebroken botten. Wij danken Ter & Ger dat ze ons weer veilig terug gebracht hebben.

Paardrijden in de sneeuwKlaar om te rijdenIn de sneeuw

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+

5 thoughts on “Drie dagen paardrijden door Mongolië

  1. Gaaaaaaaaf Merel en Thomas. Kan me voorstellen dat het af en toe flink afzien was. Maar als je erop terugkijkt dan is het een superervaring!! Leuk om te lezen!! Op naar het volgende avontuur!!

  2. Leuk om te lezen! Wat een belevenis!! Klinkt als enorm afzien (ik krijg het bij het lezen al koud), maar wat een prachtige foto’s! Benieuwd naar jullie volgende verhaal!

  3. Woooww echt heel mooi daar zeg! Wat een avontuur!
    Ik verheug me op jullie volgende blog ! Merel wat kun je alles duidelijk en overzichtelijk beschrijven je kan wel schrijfster worden !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>