Het Boeddhistische stilteklooster op Koh Samui

Al meerdere keren heb ik gelezen over een retreat in het stilteklooster. Volgens al deze verhalen moet het een erg bijzondere ervaring zijn en ik ben er erg nieuwsgierig naar. Tijdens het reizen komen we ook nog andere backpackers tegen die een paar dagen het klooster in gaan en dan ben ik om. Ik wil ook een bezoek brengen aan het stilteklooster!

Een bezoek aan het stilteklooster is best populair waardoor veel kloosters al ruim van tevoren vol zitten. Ook is het best lastig plannen. Want wanneer zijn we waar? Ik wil wel het klooster in maar wil er niet heel ver voor om reizen. Aangeraden wordt om minstens een retreed het zeven tot tien dagen te doen anders ervaar je niet echt een ‘retreat’. Oké noem mij een loser of whatever maar zeven tot tien dagen is voor mij echt te lang.

Dan krijg ik tevoren dat er op Koh Samui elke zevende van de maand een korte retreed van drie dagen is. Dat is top! Want we zijn rond die tijd in de buurt van Koh Samui, er is plaats voor mij en drie dagen, dat moet te doen zijn. Tijdens deze dagen praat, lees, schrijf en maak je met niemand contact. En ja, je levert je mobiel in. Ook zijn de eetgewoontes wat aangepast en eet je alleen wat je lichaam aan voeding nodig heeft, en niet omdat het zo lekker is. Je leeft het dagprogramma volgens onderstaande foto:

Bij aankomst meld ik mezelf aan. Ik krijg een klamboe tegen de muggen en een dun fleecedeken. Ik mag naar de damesdorm en daar mag ik zelf mijn bed uitkiezen. Klinkt goed. Zodra ik de bedden te zien krijg schrik ik. Is dat mijn bed?! Daar heb ik niets over gelezen en niemand over gehoord!

Bed stilteklooster

Een houten plank met daarop een klein matje en een houten kussen, ja hij is echt van hout! Andere dames die waarschijnlijk vaker geweest zijn hebben een yogamatje mee om op te slapen, ik ben jaloers. Waarom heb ik geen yogamatje? Gelukkig vind ik in mijn backpack mijn opblaasbare reiskussen. Ik ben werkelijk nog nooit zo blij geweest om hem te zien. Wat een luxe!

Rondleiding
We krijgen eerst een rondleiding over het terrein. Het terrein is heel groen en rustgevend. Het is niet heel erg groot maar je kan er wel rondlopen. En oh ja, er zijn veel insecten en schorpioenen op het terrein. Niets aan de hand hoor, mocht je door iets gebeten worden dan is er tegengif aanwezig, het doet alleen een beetje zeer. Oké top! Klinkt geweldig! Een van de regels van het boeddhisme is dat je geen levende wezens dood. Dus ook geen insecten.

Ook zien we de eetzaal en wordt uitgelegd dat alle vrouwen links zitten en alle mannen rechts. Dit geldt ook voor de meditatieruimte. Iedereen moet een ‘core’ doen, dit is een klein klusjes om alles netjes te houden. Ik kies ervoor om na de lunch elke dag de damesdorm te vegen. Na de rondleiding begint onze meditatie en dan gaat de stilte in en leven we volgens het schema.

De eerste meditatie
Tijdens de eerste meditatie wordt ons uitgelegd hoe we kunnen zitten. Voeten naar voren is een belediging voor Buddha dus je zit op je knieën. Je mag hierbij gebruik maken van een kussen of een heel klein bankje waarbij je je voeten naar achteren kan steken, Japanse stijl. Af en toe van houding wisselen is niet erg, maar probeer dit zo min mogelijk te doen om je meditatie te bevorderen. En dan kan de eerste meditatie echt beginnen.

Haal rustig adem, sluit je ogen en probeer nergens aan te denken. Alleen aan je ademhaling. Adem in, adem uit. Maak je ademhaling zo lang mogelijk. Na de eerste vijf minuten weet ik al niet meer hoe ik moet zitten, maar ik dwing mezelf in de juiste houding, en die pijn in mijn benen probeer ik te vergeten. Focus op je ademhaling. Maak je adem lang.. Ik neem een diepe tuig lucht en probeer mij te focussen.

Dan hoor ik een mug om mij heen zoemen. Hij maakt cirkeltjes om mijn hoofd. Focus Merel, focus. Maar ik voel de mug op mijn linker arm landen. Ik bedenk mij geen moment, mijn rechter hand gaat omhoog en slaat de mug met een dikke klap dood. Oke, dat is super binnen een paar uur heb ik de eerste regel, dood geen levende wezens, al geschonden. In de meditatieruimte en in het bijzijn van iedereen. Die klap heeft waarschijnlijk iedereen gehoord. Dit kan geen goed teken zijn!

Bedtijd
Bedtijd, het licht gaat uit. Ik lig op mijn plank en weet niet zo goed hoe ik moet liggen, wat is dat bed hard! Zo’n hard bed heb ik zelfs niet in Mongolië gehad. Ik draai en ik draai maar vind geen goede houding om te slapen. Op je zij liggen kan niet omdat je schouder dan echt pijn doet. Er zit niets anders op dan op mijn rug te liggen. Nou ja, dat dan maar proberen.

Binnen 10 minuten nadat het licht uit is hoor ik dat de eerste dame op de zaal in slaap is gevallen. Ze snurkt, en niet een beetje! Het lijkt wel of ik op de herendorm ben beland. Meteen bedenk ik mij… Hoe is het mogelijk dat zij al slaapt??! Op dat bed?! Vijf minuten later hoor ik dat dame nummer twee in slaap is gevallen. Geweldig! Een hard bed en twee vrouwen die een heel oerwoud omzagen. Dit wordt echt een lange nacht! En dat wordt het zeker. Ik heb werkelijk geen oog dicht gedaan.

De volgende ochtend wordt ik wakker van de gong. Oh nee, ik was nog steeds wakker! De gong is de komende dagen onze wekker en het signaal om naar de meditatieruimte te komen. Onze zittende meditatie begint. Ik vraag mij na vijf minuten al af wat ik hier nu eigenlijk doe?! Wat wil ik hiermee bereiken? En is dit wel wat voor mij? Maar dit is wat ik wilde, ik wilde perse een paar dagen het stilteklooster in en alles wat daarbij hoort ervaren. Dit wil ik zelf, dus zet jezelf in en mediteer.

Ik sluit mijn ogen opnieuw en focus op mijn ademhaling. Even heb ik het gevoel dat het goed gaat, het voelt prima! Super, ik denk dat ik al een tijdje super gefocust op mijn adem in dezelfde houding zit. Ik spiek naar de klok.. Wat?!! Zijn we nog maar drie minuten verder?! Hoe ga ik dit volhouden!

Alle minuten die verstrekken duren lang. Ik doe mijn loopmeditatie. Voet op, voet naar voren, voet neer. Andere voet. Voet op, voet naar voren, voet neer. Ik voer een strijd met mijzelf. Ik wil hier niet meer zijn, ik verdoe mijn tijd. Gelukkig is het niet zo mooi weer, anders was het helemaal zonde van mijn tijd geweest. Merel! Opletten, focus, dit wilde je tenslotte zelf. Adem in, adem uit en focus je op je loop meditatie.

Het einde van de dag
Met veel pijn en moeite heb ik de hele dag volgemaakt. Waarbij ik echt moeite had met de meditaties. Ik heb eigenlijk geen moment last gehad van honger of van het feit dat we weinig eten krijgen. Voor mij is dat best bijzonder, want ik eet het liefst de hele dag door. Waar ik wel de hele dag druk mee ben geweest is de strijd met mezelf. Ik ga, nee ik ga niet. Jawel, ik verdoe mijn tijd. Nee Merel, dit wilde je zelf dus even doorzetten.

Na theetijd zie ik twee meiden praten met een personeelslid. Ik zie het meteen, ze geven aan dat ze willen gaan. Ik voel een steek van jaloezie, ik wil met ze mee! Ik wil ook gaan. Ik bedenk mij dat het avond is en ik niet weet waar Thomas is, de kans is aanwezig dat als ik nu het klooster verlaat ik nog laat opzoek moet naar een slaapplek. Dus nee, het is beter om nog even te blijven en wat is nou drie dagen! Kom op je kan dit! Nog even volhouden.

De tweede nacht is niet veel anders dan de eerste. Je zou zeggen dat als je heel moe ben je wel goed zal slapen, maar dat valt vies tegen. Ik heb wel meer geslapen dan de nacht ervoor maar het waren maar een paar uurtjes. Als ik de gong hoor, merk ik dat ik heel moe ben, maar dan ook echt heel moe. Als een zombie loop ik naar de meditatiezaal. Want het is tijd is voor.. verrassend.. meditatie. Adem in.. Adem uit. Voel je adem door je lichaam gaan, en maakt je adem lang… Ik sluit mijn ogen, en adem zoals uitgelegd wordt. Ik voel mij moe, heel erg moe en luister naar de stem die ik in de verte wat hoor zeggen.. Dan schik ik wakker van de gong.. Ik kijk snel om mij heen. Hopelijk heeft niemand gezien dat ik wat uurtjes slaap ingehaald heb.

Mijn core
Tijdens mijn dagelijkse klus zie ik een andere vrouw ze heeft haar tas gepakt en staat met al haar spullen buiten. Ik kijk haar aan, wijs naar haar spullen, naar haar en richting de uitgang. Ze knikt. Ze wil dus gaan. Ik gebaar naar haar dat ik ook heel graag wil gaan. En ga verder met het vegen van de dorm, na 3 seconden hang ik mijn bezem op en zeg tegen haar dat ik met haar mee ga.

Snel pak ik mijn tas in en samen melden we aan het personeel dat we willen gaan. Het personeel probeert ons nog over te halen om te blijven, we hoeven tenslotte nog maar een dag en niemand heeft gezegd dat het makkelijk zal zijn. Op dat moment kan ik wel janken, ze gaan toch zeggen dat ik moet blijven?! Ik geef stellig aan dat ik dit niet nog een dag kan. We mogen gaan, bedanken het personeel en stappen in de auto. Ik ben nog nooit zo opgelucht geweest!
Dag bed! Jouw ga ik zeker niet missen!

Voor de mensen die dit wel volgehouden hebben en soms wel 7 – 21 dagen, Respect!

Al vond ik het helemaal op jezelf aangewezen zijn, geen contact, niet praten en geen contact met de buitenwereld best prettig. Maar de hele dag mediteren is niets voor mij. Het was zeker een bijzondere ervaring en ik had het niet willen missen! Anders zal ik tot vandaag nog denken dat het misschien wel wat voor mij zou zijn ;)…

De yoga in het schema was trouwens een verademing!

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+

One thought on “Het Boeddhistische stilteklooster op Koh Samui

  1. Ik zag dit verhaal net bij je op FB, maar wat stoer dat je dat gedaan hebt! Lijkt me zeker een enorme ervaring! Lijkt mij ook ooit nog wel eens wat, al begin ik er nu een beetje over te twijfelen… Ben benieuwd naar andere verhalen! Xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>